no-img
ام ای پدیا

دانلود سمینار تفاوت ها و شباهت هاي روابط هخامنشيان با يونان و مصر


ام ای پدیا

ادامه مطلب

DOC
دانلود سمینار تفاوت ها و شباهت های روابط هخامنشیان با یونان و مصر
doc
فروردین ۳۰, ۱۳۹۶
هر صفحه 74 تومان
تعداد صفحات: 41 صفحه
۳,۰۰۰ تومان
۳,۰۰۰ تومان – خرید

دانلود سمینار تفاوت ها و شباهت های روابط هخامنشیان با یونان و مصر


دانلود سمینار تفاوت ها و شباهت های روابط هخامنشیان با یونان و مصر

فرمت قابل ویرایش ورد word

  تعداد صفحات: ۴۱ صفحه

 خلاصه ای از فایل

بعد اقتصادی

برخلاف یونان مصر از نظر بازرگانی و اقتصادی برای ایران اهمیت داشت. در این زمینه باید گفت داریوش اول با نشان دادن توانایی انجام طرح های بزرگ اقتصادی و نظامی ، اقدام به ادامه حفر کانال سوئز نمود، کانالی که فراعنه مصر خیلی قبل از او حفر آن را آغاز نموده ولی به علل مختلف از جمله ترس از راه یافت آب دریای مدیترانه به  مصر حفر کانال را نیمه کاره رها کرده بودند. همچنین داریوش برای رهبری و هدایت قلمرو بزرگ ساتراپی ها و ملل تابعه هخامنشی از هند تا لیبی در شمال آفریقا به خطوط ارتباطی سریع و خوبی نیازمند بود.

او جاده ای از شوش تا سارد را در شمال آناتولی احداث کرده بود همچنین داریوش دریافت که از دریا هم می توان از پارس به مصر سفر کرد. بنابراین به این فکر افتاد که کانال نیمه کاره سوئز را که فراعنه مصر آغاز کرده بودند، به پایان برسانند. احداث کانال سوئز تاثیرات شگرف اقتصادی و تجاری در دوره هخامنشیان داشته است چرا که بر اساس یافته های مستند باستان شناسی این کانال در این دوره مورد استفاده قرار گرفته است و کالاهای تجاری و حتی هنری و مصالح ساختمانی از این طریق از مصر به ایران و احتمالا بالعکس ارسال شده است.

سرانجام این کار بزرگ پس از ده سال به پایان رسید و در سال ۴۹۷ شاهنشاه با همه‌ی درباریان خود از شوش به مصر رفت، تا نخستین آبراهه‌ی سوئز را گشایش کند. آبراهه‌ی نام برده شده مانند امروز از دریای مدیترانه آغاز نمی‌شد بلکه از رود نیل و کنار «بوباستیس» در شمال قاهره کنونی آغاز و پس از دور زدن دریاچه ی بزرگ تلخ در باختر آبراهه‌ی امروزی به سمت جنوب می رفت تا برسد به سوئز و دریای سرخ. این کار بزرگ را داریوش با چهار سنگ نبشته در مسیر آبراهه جاودانه کرد و امروزه سه سنگ نبشته‌ی آن به دست ما رسیده است(اسدی؛ ۱۳۹۲؛ ص ۱۳).

بنابراین در بهار ۴۹۷ داریوش از شوش به مصر رفت، تا کانال سوئز را افتتاح کند. کانال از نیل و کنار بوباستیس (امروز زقازیق) در شمال قاهره کنونی، و نه مثل امروز از مدیترانه، شروع می‌شد و نخست کانال قدیم نخو را به سوس شرق تعقیب می‌کرد، تا حوالی اسماعیلیه امروز.

اما به دریاچه تمساح نمی‌ریخت، بلکه پیش از دریاچه به سمت جنوب شرقی می‌رفت و دریاچه بزرگ تلخ را دور می‌زد و بعد از غرب کانال امروزی به طرف جنوب می‌رفت، تا برسد به سوئز و دریای سرخ. بدین ترتیب کانال داریوش برخلاف کانال کنونی، که از دریاچه تلخ می‌گذرد، ظاهرا فقط آب شیرین نیل را در خود داشت، که کار کشتیرانی را آسان می‌کرد. در آن روزگار از بوباتیس تا سوئز چهار روز طول می‌کشید(غلامی، ۱۳۹۰؛به نقل از پیرنیا،۱۳۹۱؛ ص ۱۸۷؛ ولایتی، ۱۳۸۷؛ ص ۱۸۱).

بدین ترتیب طرح‌های بزرگ داریوش برای پیوستن مرزهای دو امپراتوری به سرانجام رسید. و ۲۴ یا ۳۲ کشتی پر از باج مصری به سوی ایران و خلیج فارس حرکت کرد. از این پس فرآورده‌ها و کالاهای گوناگون خاور و باختر امپراتوری، افزون بر راه‌هایی که از خشکی می‌گذشت از طریق این راه جدید آبی به سراسر قلمرو پهناور هخامنشی می‌رسید و افزون بر سودهای اقتصادی فراوانی که به شاهنشاهی آن روزگار می‌رسید و یک تجارت جهانی بزرگ را برای نخستین بار در تاریخ باستان پدید می‌آورد؛

توانمندی شاه بزرگ را در اداره‌ کردن، بر همه‌ی سرزمین‌های شناخته شده‌ی آن روزگار استوارتر می‌ساخت. چرا که شاهنشاه می‌توانست با سرعت بیشتری نیروهای رزمی(نظامی) خویش را به سراسر امپراتوری بفرستد. داریوش اول افزون بر اینکه در طرح بزرگ خویش به پیروزی رسید، نقش مهمی را نیز در شناساندن راه‌های دریایی تازه برای جهانیان باز کرد. کردار وی از این راه نه تنها زمینه‌هایی را برای آشنایی فرهنگی مردمان آن روزگار پدید ‌آورد بلکه مردمان اروپا را نیز برای نخستین بار با هندیان آشنا ‌کرد(اسدی؛ ۱۳۹۲؛ ص ۱۴).

درباره جزئیات این کار بزرگ از خود داریوش اطلاعات بیش‌تری به دست می‌آوریم. داریوش در بلندی کنار کانال، کاملا در میدان دید کشتی‌ها، سنگ‌نبشته‌های قائمی با بلندی بیش از سه متر از گرانیت صورتی برپا کرده بود. یک روی این سنگ‌های قائم نبشته‌های میخی فارسی باستان و ایلامی و بابلی داشته و در روی دیگر نبشته‌ای بوده به خط هیروگلیف مصری. امروز فقط بقایای سه سنگ قائم در دست است و چهارمی گم شده‌است و البته ممکن است زمانی شمار این سنگ‌ها بسیار بیش از این بوده باشد.

در متن‌های میخی بعد از ستایش اهورامزدا و نام و نشان سازنده ی بنا(داریوش) می‌خوانیم: «داریوش شاه گوید من پارسی هستم. مصر را از پارس گرفتم. این جوی (کانال) را دادم، از رودی به نام نیل که در مصر جاری است تا دریایی که از پارس می‌رود. پس از آنکه این جوی به همان‌گونه‌ای که فرمان داده بودم کنده شد، کشتی‌ها از مصر از میان این جوی به سوی پارس می‌رفتند.

همانگونه که مرا میل و کام بود. داریوش برای افتتاح کانال سوئز شاهزادگان و مقامات بسیاری را فراخوانده بود. جشن یک سال پس از اتمام کار کانال در تابستان ۴۹۷ برگزار شد… می‌توان حدس زد که پس از پایان سخنرانی مراسم افتتاح آبراهه داریوش همراه با ولیعهدش خشیارشا سوار نخستین کشتی اولین کاروان دریایی‌ای شده‌است که در کانال سوئز شراع کشید. سپس کاروان دریایی‌ای که متشکل از ۲۴ کشتی بود پشت سر کشتی پرچمدار به سوی شرق به حرکت درآمد.

احتمالا داریوش با کشتی سه‌ردیفه خود تا سوئز همراه آنها بوده‌است. داریوش به هنگام افتتاح کانال سوئز ۵۳ سال سن داشت. در این زمان او باید احساس کرده باشد که در اوج قدرت و توانایی است، چیزی که از نوشته‌های سنگ‌نبشته‌های قائم پیداست. ولی در آن زمان ایران روابط محکم تجاری و بازرگانی مشابه با یونان نداشت.

 فهرست:

مقدمه

بحث و بررسی پیرامون تفاوت ها و شباهت های روابط هخامنشیان با یونان و مصر

الف) بعد اقتصادی

ب) بعد فرهنگی

 سربازان مزدور یونانی در خدمت داریوش سوم

 سربازان ایرانی در ارتش اسکندر

 حضور دستگاه اداری ایرانی درتشکیلات اسکندر – تاجگذاری

 پذیرش عادات پارسی ازسوی اسکندر – پوشاک – ضیافت ها

 ازدواج بین یونانی ها و ایرانی ها

 ورود عادت های مذهبی و مناسک آپیس،آمون و ماردوک

 رفتار عالی اسکندر با خانواده داریوش سوم رفتار اشرافیت ایرانی با اسکندر

 تاسیس مستعمره ها

ج) بعد سیاسی

د) بعد استراتژیک

نتیجه گیری

منابع و مأخذ

 



موضوعات :
هنر

مطالب مرتبط


دیدگاه ها


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *