no-img
ام ای پدیا

دانلود سمینار محتوای طنز سیاسی


ام ای پدیا

ادامه مطلب

DOC
دانلود سمینار محتوای طنز سیاسی
doc
اسفند ۲۲, ۱۳۹۵
قیمت هر صفحه 25 تومان
تعداد صفحات: 185 صفحه
۴,۵۰۰ تومان
۴,۵۰۰ تومان – خرید

دانلود سمینار محتوای طنز سیاسی


دانلود سمینار محتوای طنز سیاسی

فرمت قابل ویرایش ورد word

  تعداد صفحات: ۱۸۵ صفحه

 خلاصه ای از فایل

فصل اول: نقد ساختارهای سیاسی

   «انتقاد، فرآیندی پیچیده، مهم، ضروری و قدرتمند است. پیچیده است زیرا کلماتی که برای انتقاد کردن استفاده می­شود در حالات روحی و ماهیت روابط افراد با منتقد و یا کسی که مورد انتقاد قرار می­گیرد تأثیر فراوانی دارد. مهّم است زیرا عملکردها و موقعیت­هایی که ارزش انتقاد کردن دارند باید ارزیابی شوند. زیرا هنگام کار، رفتاری مورد انتقاد قرار می­گیرد که احتمال دارد بر نتیجه و بازده کار تأثیر بگذارد. انتقاد امری قدرتمند است که می­تواند باعث تقویت یا تخریب کار شود و نیز در برانگیختن احساسات فرد خیلی پر قدرت عمل کند.

انتقاد به قدری قوی است که بر تمام جوانب کاری تأثیر می­گذارد. هدف از انتقاد تبادل اطلاعات، تأثیر گذاشتن و برانگیختن است.»[۱]طنز نیز نوعی انتقاد است نقد وانتقادی به ظاهر لطیف با چهره­ای تمسخرآمیز و خنده­ دار که خنده­اش از روی شادمانی نیست. بلکه زهرخندیست بر شیوه­ی مدیریتی فردی که کشور و یا سازمانی را اداره می­کند.اگر همین فرد در رأس جامعه­ این نقدها را نپذیرد مطمئناً سازمان اداری وی از پویایی لازم برخوردار نخواهد شد و اگر برنتابیدن نقد تبدیل به فرهنگ جامعه­ی آن فرد شده باشد، آن جامعه کارش به تحجر و پسرفت می­کشد. همان­طور که گفته شد نقد و انتقاد زمینه­ی پیشرفت و آبادانی است. چنانچه اگر مدیر یک شرکت و یا اداره از پذیرفتن نقد دوری کند اضمحلال و نابودی را برای کشور و یا یک سازمان به ارمغان می­آورد. در حقیقت نقد و انتقاد صحیح، به پویایی جامعه منجر و سرعت تحولات مثبت را افزایش می­دهد.[۲]

   در این فصل به طنزهایی اشاره خواهد شد که طنزپردازان ساختارهای سیاسی و اجتماعی جامعه را زیبا و  با بیانی طنزگونه به تصویر کشیده­اند. طنز دهه­ی ۴۰ دارای شرایط و ویژگی­هایی بود و طبق آن شرایط، موجودیت خود را حفظ کرد و قالب های انتقادی و سیاسی خود را آفرید بنابراین فضای این فصل نیز بی­ارتباط با آن قاعده و قوانین نخواهد بود و اما آنچه در این فصل قابل ذکر است، پرداخت­های طنزپردازان و منتقدین سیاسی نسبت به نهادها و وزارتخانه­هاست. به عنوان مثال ضعف ساختارها و قوانین مجلس، شهرداری، اتوبوس­رانی ، معاونان، مدیران وزارت کشور و سازمان آب و فاضلاب سبب شده بود تا طنزپردازان این نهادها را دست مایه­ی طنز و شوخ­طبعی­های خود نمایند و از پرداختن به فراتر از این وزارت خانه­ها صرف­نظر نمایند. زیرا در آن شرایط خفقان جامعه و سانسورهای پی­در­پی، پرداختن به دیگر مسائل، شجاعتی را می­طلبید بس عظیم.

   قبل از پرداختن به نهادها و ساختارهایی که مورد ذم و انتقاد طنزپردازان قرار گرفته است، ابتدا در چند سطری کوتاه با ساختار اجتماعی آشنا می­شویم. ساختار اجتماعی عبارت است از مجموعه­ی عوامل جمعی که با ارتباط بین خود یک مجموعه­ی به­هم پیوسته، کلّی و پیچیده را به وجود می‌آورند. ساختار به‌صورت یک چارچوب نسبتاً ثابت، گذشته از آن که نماد بیرونی جامعه­ی موردنظر را به صورت‌ سلسله مراتبی از نقش­ها و شکل تعارضی نیروها و نابرابری­های اجتماعی شکل می­دهد. به فعّالیت­های‌ اجتماعی نیز جهت داده و محدودیّت های خاصی بر افراد، تشکّل­ها و اجتماعات در درون یک جامعه‌ تحمیل می‌کند. ساختار اجتماعی، همچنین نحوه­ی تعامل افراد و گروه­ها، توزیع ارزش­ها و نقش­ها، تعیین‌ جایگاه و موقعیّت گروه­های اجتماعی و افراد را مشخّص می‌سازد.

در هر جامعه‌ای رگه‌ها و رده‌های مشخّصی از افراد و گروه­ها وجود دارد که‌ نحوه­ی ارتباط آنها با یکدیگر ساختار کلی جامعه را پدید می‌آورد.[۳]بنا بر، این تعاریف در دهه­ی ۴۰ ما با ساختار سیاسی و اجتماعی مواجه می­شویم که هیچ­گونه نظم و ثباتی میان آن­ها وجود ندارد. در حقیقت هماهنگی نامتوازن و ضعف ارتباطی در ساختارهای سیاسی سبب تضاد و اختلال میان نهادها و کارکردهای آن­ها می­شد. علاوه بر این ضعف، ناکارآمدی خود مدیران نیز از دیگر عوامل محسوب می­شد. اما آنچه این تضادها و بی­­مبالاتی­ها را افزون می­کرد و امور را بر دیگران دشوارتر می­نمود، عدم انتقاد از ساختارهای سیاسی و اجتماعی بود زیرا در دهه­ی ۴۰ انتقاد از نهادها و کارکردها چندان امر ساده­ای نبود. اما نشریاتی بودند که با شیوه­ی طنز دست به نقد و انتقاد زدند و مشکلات جامعه را نمایان ساختند. هرچند این انتقادها شامل همه­ی نهادهای دولتی نبود و تنها چند نهاد را جزء برنامه­های اصلی خود قرار داده بودند.

به عنوان مثال هفته­نامه توفیق شهرداری، اتوبوسرانی، مجلس و مجله­ی خواندنی­ها نیز در بخش کارگاه نمدمالی، شهرداری، سازمان آب و فاضلاب و شرکت اتوبوسرانی که در رأس آن­ها احمد نفیسی[۴]، منصور روحانی[۵] و شجاع ملایری[۶] را به نقد می­کشاند که تا حدی نهادهای هر دو نشریه مشترک بودند. علت این امر آن بود که در این دهه، هفته ­نامه­ ها و روزنامه­ نگاران طنزپرداز از انتقاد نسبت به دو ارگان برحذر بودند: الف) دربار، ب) روحانیون. اما دلیل آن که دولت از برخی انتقادها نسبت به برخی سازمان­ها چون مجلس و یا وزارتخانه­ های وابسته به دولت نیز هیچ عکس­العملی نشان نمی­داد از آن رو بود که گاهی دربار از برخی عملکردهای مجلس ناراضی بود.

زیرا هرچه بر قدرت سلطنت شاه افزوده می­شد از قدرت و اقتدار مجلس کاسته می­شد و بالعکس، بنابراین نفوذ و چیرگی شاه در مجلس افزایش یافت تا آنجا که این نهاد مهم و ممتاز عملاً قادر نبود وظایف اصلی خود را آن­چنان که در قانون اساسی و متمم آن تعریف شده بود به نحو شایسته­ای انجام دهد. بنابراین شاه برای رشد قدرت خود از تمام ارکان قدرت جهت بی­اثر کردن مجلس استفاده می­کرد.[۷]زیرا میان دربار و دولت تضادهای وجود داشت و دربار نیز از انتقادات هفته­نامه­ ها و روزنامه­های فکاهی سود می­جست و با بازگذاشتن اختیارات این روزنامه ­ها سعی در نشان دادن عملکرد نادرست مجلس و برخی از این وزارتخانه ­ها را داشتند.[۸]

فهرست

فصل اول: نقد ساختارهای سیاسی

  1. مجلس در بوته­ی نقد
  2. انتقاد از شخصیت­ها و عملکرد نماینده­های مجلس و حزب ایران نوین
  3. نهادها و سازمان­های دولتی

۴٫مراکز اداری

الف) شهرداری:

ب) سازمان آب و برق:

پ) شرکت اتوبوسرانی:

ت) وزارت آموزش و پرورش:

ث) بخش کمرگات

ج) وزارت بهداشت

فصل دوم: شخصیت های سیاسی در بوته نقد

۱٫طنز و انتقاد از شاه و دربار

      ۲٫طنز و انتقاد از نخست وزیران

الف) علی امینی

ب) امیراسدالله علم

پ) حسنعلی منصور

ت) امیرعباس هویدا

فصل سوم:موضوعات طنز سیاسی

  1. نقد تحولات داخلی

الف) انقلاب سفید

ب) نفت و کنسرسیوم

پ) آمارگیری

  1. نقد تحولات خارجی

الف)آزادی بیان

ب) تبعیض نژادی در آمریکا

پ) جنگ ویتنام

نتیجه گیری

مراجع

 



موضوعات :
علوم سیاسی

دیدگاه ها


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *